آرام مرا در خانه ات در آغوش گرفتی و در گهواره ی مهربانی ات جا دادی تا به خواب روم

چه اعجازی داشت گهواره ات که زیباترین رویا را به من عطا کرد

رویایی که خود آرامش است که نه شاید چیزی فراتر از ان

که آرام گرفتن من ابتدای تمام زیبایی های حضور توست

  
نویسنده : بانو ; ساعت ۸:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٤/۳٠
تگ ها :