هويای من تا چه اندازه از خوبی های تو بگويم که تا قدمی از تو فاصله ميگيرم آنچنان گوشه ای از وسعت زيبائی های تو چشمهايم را پر می کند که گمان می کنم نيم قدمی فاصله را بيشتر کنم چشمهايم که هيچ قلبم از کار خواهد افتاد...

چه درياچه ای بود

نگاهت

و من نمی دانستم تا کجاها

همراه خنده ات

در آن پارو خواهم زد

 

                                            بيژن جلالی

  
نویسنده : بانو ; ساعت ۱٠:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٢/۱٧
تگ ها :